บ้านน้อยอันอบอุ่น

"ฉันสัญญานะว่าจะดูแลฮยอกแจดีๆ แล้วก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

"แน่ใจนะ สัญญาจริงๆนะ"

"อือ...ซีวอนสัญญา"

"ห้ามผิดสัญญานะ"

"คร้าบ"

 

 

 

 

 

แสงแดดที่ส่อดลอดผ่ามนผ้าม่านสีขาวสะอาดตาเข้ามาทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงกว้างต้องตื่นขึ้นมา

ร่าบางลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างและมองไปรอบๆห้องช้าๆ  มองหาคนที่สัญญากันเอาไว้ในฝัน

แต่ทุกอย่างกลับเงียบสนิท เงียบเสียจนร่างบางไม่เข้าใจ....

ไหนนายบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไง

แล้วตอนนี้นายอยู่ไหน

ทำไมปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวอย่างนี้...

 

 

ไหนล่ะที่สัญญาไว้...ชเว ซีวอน

 

 

ฮยอกแจเดินเข้าไปในครัวและเหลือบไปเห็นปฎิทิน ปฎิทินบอกให้รูว่าวันนี้เป็นวันที่7เมษา

เพิ่งเลยวันเกิดของฮยอกแจมาไม่นานและวันนี้ก็เป็นวันเกิดของคนสำคัญของเขา

วันเกิดซีวอน....ใช่วันนี้เป็นวันเกิดซีวอน

รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนหน้าสวย

บางทีวันนี้ซีวอนอาจจะกลับมาหาเขาก็ได้

 

 

 

 

 

"สุขสันต์วันเกิดนะ ซีวอน"

"ครับ ขอบคุณครับฮยอกแจ"

"ปีนี้ก็ขอให้มีความสุขมากๆนะ"

"งั้นปีหน้าเราต้องมาฉลองวันเกิดด้วยกันอีกนะ"

"แค่ปีหน้าหรอ"

"งั้นเรามาฉลองวันเกิดของผมด้วยกันทุกปีเลยนะ"

"เอางั้นเลยเหรอ"

"ฮ่าๆๆๆๆ ครับ เวลาผมอยู่กับฮยอกแจแล้วมีความสุขมาก ผมอยากมีความสุขมากๆในวันเกิด"

"ได้ เราต้องมาฉลองวันเกิดนายด้วยกันทุกปีนะ"

"ครับ"

 

เดี๋ยวซีวอนก็ต้องกลับมา...ใช่ไหม

 

 

 

 

 

ฮยอกแจออกจากคอนโดเพื่อซื้อเค้กเตรียมไว้เมื่อซื้อเค้กเสร็จขาเรียวก็ก้าวผ่านร้านขายดอกไม้

ตาเรียวก็พบเข้ากับร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังรับดอกไม้ช่อโตจากพนักงาน

ไม่ใช่หรอก ฮยอแจพยายามบอกตัวเอง

แต่น้ำตาก็ดันไม่เชื่อฟังไหลออกมาจากดวงตาสวย

ขาเรียวก็ก้าวตามร่างสูงไปอย่างเงียบๆ

ในสมองพยายามคิด ไม่มีทางใช่หรอก

ตอนนี้ซีวอนคงจะอยู่ที่บ้านพี่ฮีชอลและกำลังบ่นเรื่องที่ทะเลาะกันให้พี่ฮีชอลฟังอย่างทุกครั้ง

พอตอนเย็นๆหน่อยหายโกรธก็คงจะกลับมา

ฮยอกแจพยายามเช็ดน้ำตาและยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

แต่ดูเหมือนความเป็นจริงจะตรงข้ามกับทีฮยอกแจคิดไปเสียทุกอย่าง

แต่ที่จริงคงจะเป็นเรื่องเดียว

ซีวอนอยู่กับพี่ฮีชอล....

ภาพตรงหน้าฮยอกแจคือซีวอนกำลังยื่นดอกไม้ช่อโตให้กับฮีชอล

ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

ทุกอย่างดูสวยงามเข้ากันไปหมดราวกับภาพวาด

ถูกแล้วเจ้าชายก็ควรอยู่กับเจ้าหญิงสิ

ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเขา อีฮยอกแจ

ฮยอกแจหันหลังให้กับภาพตรงหน้า

หวังเพียงให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน

ฝันที่โหดร้ายที่สุดสำหรับเขาเท่านั้น

หวังให้เมื่อกลับบ้านไปแล้วแล้วนอน

พอตื่นขึ้นมาก็จะเห็นซีวอนอยู่กับเขาเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

ฮยอกแจกลับมาถึงคอนโดพอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ฮยอกแจวางกล้องเค้กลงอย่างถนุถนอมแล้วรับโทรศัพท์

"ฮัลโหล ดงแฮว่าไง"

[เปล่าฉันโทรมาเช็คแกน่ะ]

"เช็คอะไร"

[เปล่าวันนี้แกไม่ได้ออกจากบ้านใช่ไหม]

ฮยอแจขมวดคิ้วปกติดงแฮไม่เคยถามอะไรแบบนี้กับเขา

หรือจะเกี่ยวกับซีวอน อะไรบางอย่างในตัวฮยอกแจบอก

"ไม่หนิ นายจะมาเหรอ"

[เปล่า ฉันแค่ถามดูแค่นี้นะ]

และดงแฮก็วางสายไป

ฮยอกแจกลับมานั่งคิดดูอีกครั้ง บางทีซีวอนอาจจะไม่กลับมาก็ได้

 

 

 

 

 

ไปอยู่ที่ไหนนะซีวอน  ฮยอกแจซึ่งนั่งรอซีวอนที่ห้องนั่งเล่นหันไปมองนาฬิกา

เที่ยงคืน เที่ยงคืนแล้ว ซีวอนคงจะไม่มาแล้ว

เที่ยงคืน คงเป็นเวลาที่ต้องนอนแล้ว

เที่ยงคืนแล้วถึงจะอยากรอต่อไปแต่ก็ไม่ไหวแล้วจริงๆทั้งร่างกาย...และหัวใจ

ฮยอกแจตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอน

และเมื่อล้มตัวลงนอน

น้ำตากลับไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

เตียงกว้างกว้างขึ้นเมื่อไม่มีใครอีกคน

ฮยอกแจไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

เพราะรู้อยู่ตลอดถึงแม้จะพยายามหลอกตัวเองมากแค่ไหน

รู้ว่าชเวซีวอนจะไม่กลลับมาอีกแล้ว...ไม่อีกต่อไป

นี่ไม่ใช่คืนแรกที่ซีวอนไม่อยู่แต่เป็น 1อาทิตย์พอดีที่ฮยอกแจต้องอยู่คนเดียว

ฮยอกแจลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว มือเรียวหยิบขวดยานอนหลับ

และนี่ก็เป็น1อาทิตย์พอดีที่ฮยอกแจต้องกินยานอนหลับเพื่อให้ตัวเองหลับลงได้บ้าง

ฮยอกแจงนั่งลงที่โซฟาตัวเดิมที่เพิ่งไปได้สักครู่

น้ำตาก็ยังคงไหลออกมมาจากดวงตาสวยอยู่

ฮยอกแจมองเค้กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

"นายจะไม่กลับมาหาฉันจริงๆเหรอ"

ฮยอกแจเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

แต่น้ำตากลับไหลมากขึ้น

"ไหนนายบอกว่ารักฉัน จะอยู่กับฉันตลอดไปไม่ใช่เหรอ”

ฮยอกแจยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง

เจ็บจนไม่รู้สึกอะไรนอกจากนั้น....

"ฉันต้องทำยังไงซีวอน"

ฮยอกแจปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ เดินขึ้นไปหยิบกระดาษกับปากกา

และลงมือเขียน   หวังเหลือเกินว่าซีวอนจะได้อ่าน

 

 

 

 

 

ฮยอกแจยิ้มบางๆให้กับจดหมายในมือ บรรจงวางลงบนกล่องเค้ก

แล้วเดินไปหยิบยานอนหลับมามองดู

วันนี้ฮยอกแจจะใช้ยานี้เป็นครั้งสุดท้าย

เพราะหลังจากนี้ฮยอกแจจะมีความสุขจริงๆ

และนอนหลับผักผ่อนอย่างเพียงพอ

โดยไม่มีอะไรมารบกวนได้อีก

 

 

 

 

 

'ก็อกๆๆๆๆๆๆ'

ซีวอนยืนเคาะประตูห้องฮยอกแจอยู่พักหนึ่งขมวดคิ้ว

และหยิบกุญแจขึ้นมาไข

บางทีฮยอกแจคงจะหลับแล้ว

เมื่อร่างสูงเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบเพียงความมืดเท่านั้น

ภายในห้องเงียบสนิท

ฮยอกแจคงจะหลับไปแล้ว

ซีวอนเดินไปเปิดไฟภายในห้องเงียบๆ

ไม่อยากให้ฮยอกแจตื่น เขาเพียงแคจะกลับมาเก็บของเท่านั้น

ไม่ได้คิดจะกลับมาที่นี้อีก

ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น สายตาเหลือบไปเห็นกล่องเค้กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

ซีวอนขมวดคิ้วและเดินเข้าไปดู มีการ์ดใบหนึ่งเขียนไว้ว่า

Happy birthday siwon

ด้วยลายมือที่คุ้นตา ใช่แล้ววันนี้เป็นวันเกิดของเขาเอง

ซีวอนหยิบการ์ดขึ้นมาเปิดอ่าน

 

‘ซีวอน ฉันขอโทษ 

ขอโทษกับทุกเรื่อง

ขอโทษที่รั้งนายไว้

ขอโทษที่ทำเป็นไม่รู้เรื่องของนากกับพี่ฮีชอล

บางทีฉันควรปล่อยนายไปซักที

ขอโทษที่เอาคำว่ารักของฉันผูกนายเอาไว้

ขอโทษ ซีวอน

ฉันรักนาย'

 

ซีวอนอ่านการ์ดจบ ทำไมฮยอกแจเขียนอะไรแปลกๆ

เขาควรจะคุยกับฮยอกแจซักที ฮยอกแจไม่ใช่คนไร้เหตุผล

เขาเชื่อว่าฮยอกแจจะต้องเข้าใจ  ขาวยาวก้าวไปยังห้องนอน...

ห้องนอนที่เคยเป็นของเขาและฮยอกแจ...

 

 

 

 

 

ฮยอกแจหลับอยู่บนเตียงราวกับเจ้าหญิง

ฮยอกแจช่างสวยงามและบริสุทธิ์ราวกับเจ้าหญิงจริงๆ

หากซีวอนไม่รักฮีชอลเขาจะต้องตกหลุมรักฮยอกแจแน่

แต่ในเมื่อตอนนี้ซีวอนรักคิมฮีชอลเท่านั้น

มันเลยเป็นไปไม่ได้

 

คราบน้ำตายังคงเด่นชัดบนหน้าสวยแม้ในห้องจะไม่ได้เปิดไฟก็ตาม

ซีวอนรู้ผิดขึ้นมาทันที แต่ในเมื่อความรักมันห้ามกันไม่ได้

และความรักก็บังคับกันไม่ได้

วันนี้ควรจะเป็นวันสุดท้ายเสียทีที่ฮยอกแจจะร้องไห้เพราะเขา

 

"ฮยอกแจ ตื่นหน่อยฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย"

ซีวอนจับแขนฮยอกแจเบาๆ

แต่ที่ต้องทำให้ซีวอนต้องแปลกใจคือฮยอกแจนั้น

นอนนิ่งจนน่าใจหาย

"ฮยอกแจ..."

เสียงเรียกของซีวอยขาดห้วงเมื่อร่างสูงเห็นขวดยานอนหลับล้มอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ไม่มีทางฮยอกแจไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่

 

 

 

 

 

"ฮยอกแจเป็นยังไงบ้าง"

ดงแฮที่ถูกโทรปลุกขึ้นมากลางดึกวิ่งเข้ามาถามอาการเพื่อนรักจากซีวอนที่นั่งกุมขมับที่หน้าห้องฉุกเฉิน

"ว่าไงฮยอกแจเป็นไงบ้าง"

ดงแฮถามซ้ำเมื่อซีวอนไม่มีท่าทีว่าจะตอบ

ดงแฮจึงกระชากคอเสื้อของซีวอนขึ้นมาและตะคอกถามซ้ำ

แต่สิ่งที่ทำให้ดงแฮต้องแปลกใจคือน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคมของซีวอน

"ดงแฮ...ฮยอกแจ...ฉันเสียใจ"

ดงแฮปล่อยคอเสื้อซีวอนลงและทิ้งตัวลงนั้นข้างๆ

"ดงแฮ...ฮยอกแจเริ่มกินยานอนหลับตั้งแต่เมื่อไหร่"

ซีวอนตั้งสติและถาม

"ตั้งแต่นายทิ้งมันนั้นแหละ ฮยอกแจไม่เคยนอนหลับเลยซักคืนตั้งแต่นายไป"

ซีวอนเงียบลงทันที เขาผิดเองที่ทิ้งฮยอกแจไป เขาลืมคิดไปว่าฮยอกแจนั้นเปราะบางราวกับแก้ว

เขามัวแต่คิดว่าความรักของเขาที่มีต่อฮีชอลมานานจะสมหวังสักที

จนลืมไปว่าข้างๆตนเองนั้นมีฮยอกแจอยู่

"นายไม่เคยรู้ใช่ไหมซีวอนเรื่องของฮยอกแจหน่ะ"

ดงแฮเอ่ยขึ้นมา คงถึงเวลาซักทีที่ซีวอนจะรู้ความจริง ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป

"เรื่องอะไร"

ดงแฮถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ฮยอกแจรู้เรื่องของนายกับพี่ฮีชอลนานแล้ว"

ซีวอนไม่ตอบอะไร กลับซุกหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง

"แต่ฮยอกแจพยายามที่จะไม่เชื่อเพราะเชื่อนาย ฮยอกแจเชื่อว่านายจะไม่ทิ้งมัน"

ซีวอนตัวชาไปหมด คำสัญญาที่เคยสัญญาไว้กับร่างบางย้อนกลับเข้ามาในหัว

"รู้อะไรไหมซีวอน ฮยอกแจหน่ะมันรอนายกลับบ้านทุกวันเลยนะ...

พอมันตื่นมันก็ชงกาแฟเอาไว้...กว่ามันจะหลับก็ตี1ตี2ทุกคืน แล้วที่สำคัญ..."

ดงแฮเม้มปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น  บางที่ดงแฮก็คิดว่าฮยอกแจนั้นช่างโง่เหลือเกินที่รักซีวอน

รักคนที่เขาไม่รักตัวเอง แต่ในเมื่อความรักมันห้ามกันไม่ได้...

"มันไม่เคยหลับได้ถ้าไม่ใช้ยานอนหลับ..."

เมื่อฟังจบซีวอนได้เพียงแต่โทษตัวเองเท่านั้นเขาไม่ควรเลยที่จะทำร้ายฮยอกแจแบบนี้

แม้จะไม่ได้รักแต่ก็ตาม...

"ฉันขอล่ะซีวอน ถึงมันจะดูเห็นแก่ตัวแต่ฉันขอ ให้นายอยู่กับฮยอกแจได้ไหม ถือว่าช่วยชีวิตคนๆหนึ่ง"

ดงแฮเพียงแค่ไม่อยากให้เพื่อนตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา ถึงแม้มันจะดูเลวที่ต้องผูกมัดคนๆหนึ่งเอาไว้ก็ตาม  ซีวอนได้แต่คิดอยู่กับตัวเอง เขาจะทำยังไง

 

 

 

 

 

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับที่หมอก้าวออกมา

"หมอ! เพื่อนผมเป็นไงบ้าง"

ดงแฮถามหมอเจ้าของไข้อย่างร้อนรน

ต่างกับซีวอนที่นั่งนิ่ง

"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ ตอนนี้ก็รอเพียงแต่ให้เขาฟื้น"

 

 

 

 

 

มือใหญ่เปิดประตูห้องพักผู้ป่วยที่มีป้ายติดหน้าห้องชัดเจนว่า'อี ฮยอกแจ'

ร่างสูงเดินไปยืนข้างเตียงผู้ป่วย ซึ่งมีเจ้าของใบหน้าขาวใสของผู้ป่วยหลับสนิทอยู่

ตาคมมองใบหน้าขาวอย่างรู้สึกผิด

เขารู้สึกมาตลอดว่าฮยอกแจเป็นคนเข้มแข็ง ซีวอนไม่เคยคิดมาก่อนว่าฮยอกแจต้องการจะหลับไปตลอดกาลจริงๆ บางทีเขาอาจจะเป็นเขาเองที่ทำให้ฮยอกแจเป็นอย่างนี้  เขาควรจะทำอย่างไรดี ฮยอกแจขาดเขาไม่ได้ แต่ซีวอนไม่ได้รักฮยอกแจ นั้นเป็นความจริง

จะทำอย่างไรดี...

 

 

 

 

 

เพดาสีขาวคือสิ่งแรกที่ร่างบางเห็นเมื่อลืมตา

ทำไมถึงยังตื่นขึ้นมาอยู่อีก

ทำไม? แม้แต่การหลับฮยอกแจยังไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับอีกหรือ

น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสวย

ทำไมเขาถึงคิดอะไรสั้นๆแบบนี้นะ ทำไมกัน

อีฮยอกแจเป็นคนเข้มแข็งไม่ใช่เหรอใครก็บอกกันอย่างนั้น

แต่ทำไมตัวเขาเองไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย

แค่ขาดคนๆเดียวไปจะทำให้อีฮยอกแจคนที่เข้มแข็งต้องการจะหลับไปตลอดกาลเลยเหรอ

เขายังไม่เข้าใจตัวเองซักนิด

"ฮยอก! แกตื่นแล้วเหรอ"

ดงแฮที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาเอ่ยอย่างดีใจ ฮยอกแจได้แต่ส่งยิ้มบางๆให้เพื่อนรัก

"ปวดหัวไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ดงแฮถามไถ่เป็นการใหญ่ ฮยอกแจยิ้มออกมา อย่างน้อยก็ยังมีคนๆหนึ่งอยู่กับเขาตลอดเวลาที่เขาต้องการ

"ไม่เป็นไร"

ดงแฮมองหน้าฮยอกแจที่กำลังส่งยิ้มบางๆมาให้

“ไอ้โง่!"

ดงแฮด่าฮยอกแจเสียงดังจนฮยอกแจสะดุ้ง

"ทำไมทำแบบนี้"

ดงแฮพูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมกัน ดงแฮยังจำได้ดีความรู้สึกตอนที่รับโทรศัพท์จากซีวอน

ความรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะดับวู่บลง

"ฉันขอโทษนะด๊อง"

ฮยอกแจยังคงส่งยิ้มบางๆให้กับดงแฮ

"ร้องออกมาได้ไหมฮยอก ถ้าแกยังเห็นฉันเป็นเพื่อน ร้องไห้กับฉันสิ อย่านั้งร้องไห้คนเดียวแล้วก็คิดทำอะไรโง่อย่างนี้อีก"

ดงแฮเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เพราะพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แม้แต่ตอนนี้ฮยอกแจก็ยังไม่ร้องไห้

และยังคงส่งยิ้มบางๆให้ดงแฮ

"มันไม่มีน้ำตาจะไหลอีกต่อไปแล้วล่ะดงแฮ"

ดงแฮมองหน้าเพื่อนรัก แม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มบางๆประดับอยู่แต่ในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเสียจนดงแฮต้องเป็นหลบตาฮยอกแจเสียเอง

"ฮยอก อยากไปอเมริกาอยู่ไหม"

ฮยอกแจยิ้มบางๆกับคำถาม บางทีอะไรๆที่เป็นอยู่ก็ควรจะเปลี่ยนไปเสียที

 

 

 

 

 

“ซีวอนฮยอกแจเป็นไงบ้าง”

ทันทีที่ซีวอนไปถึงบ้านของฮีชอลที่เขาอาศัยอยู่ตั้งแต่ออกมาจากคอนโดที่เป็นของเขาและฮยอกแจ ฮีชอลก็เอ่ยถามถึงฮยอกแจเพราะฮยอกแจเองก็เป็นรุ่นน้องคนหนึ่งที่ฮีชอลสนิทด้วย

“พรุ่งนี้ผมจะไปเยี่ยมเขาครับ”

ซีวอนพูดกับฮีชอลและเดินขึ้นห้องที่ฮีชอลจัดไว้ให้เขาพักเสมอยามที่ทะเลาะกับฮยอกแจ

ตอนนี้ซีวอนไม่อยากจะอยู่ใกล้ฮีชอลเพราะมีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย

ฮยอกแจรู้เรื่องระหว่างเขากับฮีชอล....ฮยอกแจรู้อะไรบ้าง

หรือคิดไปเองว่าเขาคบกับฮีชอลอยู่...

หรือรู้ทั้งหมดว่าฮีชอลกำลังมีปัญหากับแฟนอยู่ซีวอนจึงอยากจะมาอยู่ดูแลใกล้ เพื่อความรักของตัวเองจะสมหวังเสียที...

แต่ไม่ว่าฮยอกแจจะรู้อะไร ซีวอนรู้แล้วว่าฮยอกแจขาดเขาไม่ได้จริงๆแม้แต่วินาทีเดียว...

แล้วเขาล่ะ...ชเว ซีวอนขาด อี ฮยอกแจได้หรือเปล่า....

เมื่อคิดถึงฮยอกแจก็อดคิดถึงคำพูดของดงแฮไม่ได้ ที่ขอให้เขาอยู่ข้างๆฮยอกแจต่อไป

และคำพูดสุดท้ายของดงแฮที่พูกับเขาหลังจากเขาเข้าไปเยี่ยมฮยอกแจ

 

“ถ้านายจะไม่อยู่ข้างๆฮยอกแจอีกแล้ว ฉันจะพาฮยอกแจไปอยู่อเมริกา บางทีถ้าฮยอกแจไปอยู่ที่ไกลๆซักพักไม่ต้องเห็นบรรยากาศเดิมๆที่ชวนให้คิดถึงนายมันอาจจะดีขึ้น”

 

ซีวอนหลับตาลงบางทีอาจจะดีกว่าถ้าฮยอกแจไปไกลๆจากเขาเสียที....

เพียงแต่ความรู้สึกลึกๆกลับไม่อยากให้ฮยอกแจไป ทำไม...

ทั้งที่ไม่ได้รักแต่กลับอยากให้อยู่ใกล้ตัวตลอดไป...

ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ไม่ว่าจะคิดถึงฮยอกแจตลอดเวลา...

เพียงแต่ถ้าหากเผลอไปหรือนั่งว่างๆกลับคิดถึง...

เป็นห่วงว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง...

ความรู้สึกที่ไม่ถึงกับรัก...

ความรู้สึกที่ไม่ถึงกับขาดไม่ได้...

แต่ถ้าไม่มีแล้วจะรู้สึกขาดหาย...

ผูกผันหรือเปล่านะ....

 

 

 

 

 

“กินเยอะสิแก ผอมจนจะปลิวไปตามลมอยู่แล้ว”

ดงแฮที่นั่งเฝ้าฮยอกแจซึ่งกำลังกินข้าวอยู่พูด

“ก็ฉันไม่หิวหนิ ข้าวโรงพยาบาลก็ไม่อร่อยซักนิด”

ดงแฮกรอกตาอย่างเซ็งๆและยกถาดอาหารออกไป

“แล้วเรื่องที่ฉันถามเมื่อวานแกว่าไง”

ดงแฮถาม ฮยอกแจไม่ตอบเพียงแต่ส่งยิ้มบางๆให้กับดงแฮ

บางทีอะไรบางอย่างก็ควรจะเปลี่ยนแปลงไปเสียที...

 

 

talk:

ฟิกที่เข็นออกมาลงเป็นเรื่องแรกในชีวิต 555 

ปกติออกแนวแต่งเองอ่านเอง(บ้า)

อ่านแล้วก็ช่วยบอกด้วยนะคะว่าออกให้จบแบบไหน

จะได้เข็นpast 2 มาให้อ่านกัน

อ่านกันเยอะๆ  เมันกันเยอะๆ ติชมกันเยอะๆไม่ว่ากัน

 

ปล .จขบ หายจิตตกแล้วเพราะมีแววว่าได้ทุน ม.กรุงเทพ คริคริคริ

ปล2.แอด ได้ จขบ ไม่กัด

edit @ 8 Dec 2009 10:51:54 by Lee Hyun Min